Cieszacin Wielki 41, Jankowice 9 oraz Pawłosiów 55

Cieszacin Wielki 41, Jankowice 9 oraz Pawłosiów 55

Cie­szacin Wielki 41, Jan­ko­wice 9 oraz Pawło­siów 55. Kom­pleks osad z epoki neo­litu i wcze­snej epoki brązu

Publi­kacja "Cie­szacin Wielki 41, Jan­ko­wice 9 oraz Pawło­siów 55. Kom­pleks osad z epoki neo­litu i wcze­snej epoki brązu" jest pro­jektem reali­zo­wanym przy wsparciu Mini­ster­stwa Kul­tury i Dzie­dzictwa Naro­do­wego w ramach pro­gramu Dzie­dzictwo Kul­tu­rowe, prio­rytet 5 – Ochrona dzie­dzictwa arche­olo­gicz­nego. Pro­jekt reali­zo­wany jest poprzez Fun­dację Rze­szow­skiego Ośrodka Arche­olo­gicz­nego przy współ­pracy Uni­wer­sy­tetu Rze­szow­skiego oraz Uni­wer­sy­tetu w Ratyzbonie.

Sta­no­wiska, będące przed­miotem publi­kacji, poło­żone są w Polsce południowo-wschodniej, w gra­ni­cach woje­wództwa pod­kar­pac­kiego, na połu­dnie od miasta Jaro­sław, w obrębie gmin: Pawło­siów (Cie­szacin Wielki stan. 41 i Pawło­siów stan. 55) oraz Chło­pice (Jan­ko­wice stan. 9).

Sta­no­wisko Jan­ko­wice 9 odkryte zostało w 1998 roku przez A. Kostka i W. Pora­dyłę. W trakcie badań powierzch­nio­wych pozy­skano jeden rdzeń krze­mienny oraz siedem frag­mentów cera­miki. Sta­no­wisko okre­ślone zostało jako osada kul­tury pucharów lej­ko­wa­tych, a odkryte zabytki prze­ka­zano do depo­zytu Muzeum Naro­do­wego Ziemi Prze­my­skiej w Prze­myślu. Kolejne badania, tym razem o cha­rak­terze son­da­żowym, prze­pro­wa­dzono w 2008 roku. Kie­rował nimi prof. dr hab. Syl­we­ster Czopek z ramienia Fun­dacji Rze­szow­skiego Ośrodka Arche­olo­gicz­nego. Pozwo­liły one stwier­dzić obec­ność na sta­no­wisku nie­ru­cho­mych obiektów arche­olo­gicz­nych. W latach 2009–2010, w związku z pla­no­waną budową auto­strady A4, zade­cy­do­wano o pod­jęciu ratow­ni­czych badań arche­olo­gicz­nych. Kie­rował nimi Maciej Dębiec z ramienia Fun­dacji Rze­szow­skiego Ośrodka Arche­olo­gicz­nego. Do badań prze­zna­czono obszar około 170 arów powierzchni. Obszar ten w trakcie badań został ogra­ni­czony do 132,92 ara powierzchni ze względu na zasięg wystę­pu­ją­cych pozo­sta­łości arche­olo­gicz­nych. Jed­no­cze­śnie w grudniu 2009 roku pod­jęto na sta­no­wisku badania geo­fi­zyczne, które wykonał Martin Posselt z Uni­wer­sy­tetu w Raty­zbonie. Pro­spekcją objęto obszar sta­no­wiska, który nie koli­dował z pasem auto­strady, jak i czę­ściowo teren w obrębie pasa autostrady.

Sta­no­wiska Cie­szacin Wielki 41 i Pawło­siów 55 odkryto pod koniec 2010 roku w trakcie nad­zorów arche­olo­gicz­nych nad pra­cami budow­la­nymi auto­strady A4. W obu przy­pad­kach zare­je­stro­wano na powierzchni zarysy obiektów arche­olo­gicz­nych oraz zebrano nie­liczny mate­riał cera­miczny, który uznano jako neo­li­tyczny. W Cie­sza­cinie obszar do badań okre­ślono na 30 arów. Ratow­ni­czymi bada­niami wyko­pa­li­sko­wymi kie­rował Maciej Dębiec. Dla sta­no­wiska w Pawło­siowie obszar do badań okre­ślono na 30 arów. Jednak ze względu na znisz­czenia zwią­zane z budową drogi, pod­jęte w 2010 roku wyko­pa­liska objęły tylko 20 arów. Obiekty arche­olo­giczne kon­ty­nu­owały się jednak w kie­runku północno-zachodnim, dla­tego też na początku 2011 roku pod­jęto kolejne badania wyko­pa­li­skowe, które objęły obszar 23 arów. Bada­niami wyko­pa­li­sko­wymi kie­rował Maciej Dębiec i Woj­ciech Pasterkiewicz.

Publi­kacja dostępna jest w księ­garni inter­ne­towej Fun­dacji Rze­szow­skiego Ośrodka Archeologicznego.